Nee, de weblog is niet weer verhuisd… Ik ben verhuisd. En dat betekent dat ik binnenkort weer een computer met INTERNET thuis heb. Leuk man, want dan kan ik elke dag weer gaan schrijven. En de tijd heeft geleerd dat ik dat dan ook vaker doe. Leuk he? Een verhaaltje om de wederopstanding van mijn blog te vieren.

Vandaag regende het eventjes in Amsterdam. Precies op dat moment fietste ik door Amsterdam. En precies op het moment dat ik nergens een schuilplek kon vinden ging het harder regenen dan het al deed. Conclusie: ik was nat. Natter dan ik al was. Het mooie was dat ik me vanaf dat moment al had neergelegd bij dat feit en dus over andere dingen kon nadenken terwijl ik me een weg baande door de stromen hemelwater die onze hoofdstad tegemoet kwamen. En ik dacht aan WC-papier. WC-papier komt in alle soorten, maten, graden van zachtheid. Heb je wel eens je billen afgeveegd met drielaags WC-papier met vochtvanger en kussentjes voor extra zachtheid. Alsof er een engeltje aan je kont likt, zullen we maar zeggen. De overgang naar VENDOR, crepe-WC-papier (lees schuurpapier) is groot. Toch ben je dankbaar voor dat spul als je ergens zit te kakken. Want het is toch stom om met poepresten tussen je billen weer van het toilet te komen. Alles is relatief. Toen ik klaar was met nadenken over WC-papier, zat het regenwater tussen m’n billen.