Iedereen wil op iemand lijken. Ik dus ook. Dat is normaal, want je hebt voorbeelden; mensen waar je tegenop kijkt. Zo kijk ik dingen af van mijn helden (of papa’s). Ik merk dat ik achter de piano af en toe hupjes maak die nergens voor nodig zijn, maar bij een bepaald bluesy loopje hoort dat, want een van mijn papa’s doet dat ook.
Zo stond ik vanochtend voor de spiegel mijn haar te doen en ik merkte dat ik het bijna net zo had zitten als een van mijn andere papa’s. Vanaf het moment dat ik daar achter kwam, trachtte ik de gelijkenis verder te vergroten tot ik ontdekte dat ik idolate trekjes begon te vertonen. Als er iets is dat ik niet wil is het wel idolaat zijn van iemand. In ieder geval niet in die mate. Ik heb mijn handen wil door mijn haar gegooid, totdat het weer op geen enkele manier leek op het zijne. Nu zit het weer zoals altijd. Nonchalante piekjes naar voren, zoals de kapper mijn kapsel altijd omschrijft. Het kapsel staat als standaard omschreven in het handboek van de moderne kapper. Conclusie: ik lijk nu weer gewoon op acht miljoen andere mannen met ‘nonchalante piekjes naar voren’.
Categorised in Volslagen onzinnig!
Na mijn Blackberry-debacle ben ik voor de zoveelste keer teruggegaan naar de winkel en heb gezegd dat ik na mijn tweede kapotte Blackberry en een fout afgesloten abonnement voor mobiel internet (waardoor ik wel betaalde, maar niet kon internetten) vond dat ze maar een iets moesten gaan regelen om mij tevreden te houden als klant. Voilà het resultaat. De HTC Touch Diamond. Nieuwste van het nieuwste, supertelefoon! En wat heeft het me gekost? €0,- De telefoon is aanzienlijk duurder dan de Blackberry die ik had, maar door alle kortingen die ik kreeg ter compensatie van het ongemak kreeg ik hem zo mee.
Onvoorzien voordeel: ik had een netjes colbertje aan de winkel, waardoor de manager op een gegeven tot de conclusie kwam dat het ‘verdomd vervelend geweest moet zijn dat ik als zakelijke gebruiker niet gebruik kon maken van de services die ik verwacht had’. Tuurlijk, ik ben een zakelijke gebruiker. En oh ja, “ik moet over een uur weer op kantoor zijn, dus als het ff lukt kan het dan vandaag allemaal een beetje vlot geregeld worden.” De arme ziel heeft staan zweten om zijn regio-manager, hoofdkantoor en weet-ik-veel-wie zover te krijgen dat ze dit snel konden regelen. Hoe vaak ik niet heb gehoord dat ze ‘dit normaal nooit zo doen, maar hij ging het regelen’. Geweldig. Mijn strijkijzer begint wat kuren te vertonen, maar mijn pak hangt gestoomd en wel in de kast, dus dat komt wel goed! 
Categorised in Volslagen onzinnig!
Dit is de Blackberry 8310. Hij gaat binnen drie maanden stuk, of soms zelfs als binnen een week… Niet kopen dus! Later…
Categorised in Volslagen onzinnig!
Als je kiest voor de horeca denk je in eerste instantie niet aan een kantoorbaan. Dan kom je bij Café Winkel. De zon schijnt, je werkt je kont eraf (om maar even een letterlijke vertaling uit het Amerikaans-Engels te nemen) en je denkt: “Dit is tof!” Lekker knallen, groot terras en de mensen zijn verbaasd over hoe snel service kan zijn. Met z’n allen bedien je op een avond honderd-plus eters; moe doch tevreden drink je achteraf je biertje en kijk je terug op een geslaagde dienst. Als bedrijfsleider heeft het iets extra’s, omdat jij dan ook nog eens verantwoordelijk bent voor alle randvoorwaarden die zo’n avond succesvol maken. Als alles samenkomt op zo’n avond is hard werken puur genieten en bijna een hobby…
Het zon is weg, het miezert en het terras is leeg. Ik heb een kantoorbaan. Urenadministratie, financiële administratie, bestellingen, vergadering, roosters. Ik zit achter de PC en mijn baan lijkt geenszins op wat ik normaal gesproken doe als het gezellig druk is. Dat is de afwisseling waarmee mijn collega en ik wekelijks geconfronteerd worden. Dat is voor mij de afwisseling die een baan in de horeca leuk, maar vooral ook draaglijk maakt. Wat een leuke baan heb ik. Nu nog zorgen dat ik mijn eigen werkgever word. Dan wordt het pas écht leuk!
Categorised in Werk: een hobby...?
Ahhhhhh….. Even twee weken in het ouderlijk huis terug. Zij zijn op vakantie en ik heb een mooi hoofdkwartier om de inrichting van mijn nieuwe huisje te coördineren. Zo hoef ik niet te slapen in de troep en wat nog leuker is: ik heb het zes-pits gasfornuis met oven en een scala aan leuke keukenspullen tot mijn beschikking. Als ik een beetje een keukentje om me heen heb vind ik het heerlijk om te koken. Het menu van vandaag? Een Marokkaanse kipstoof met gedroogde abrikozen, kikkererwtjes, tomaat, komijn, knoflook en een beetje koriander, geserveerd op een schaal met couscous. Daarbij genoten mijn zus, een vriendin en ik (niet geheel volgens Moslim-traditie) een fijn glas Prosecco en zo was deze avond prima te overleven.
Gelukkig is mijn nieuw aangelegde keuken in mijn nieuwe huisje ook prima uitgerust voor mijn kookpraktijken. Het is alleen hopen dat er genoeg animo is onder mijn vrienden en kennissen om helemaal naar Osdorp te rijden voor een lekker hap eten en een wijntje. Ach, als ik ze paai met het beeld van provencaals genieten op zes kilometer afstand in plaats van dertienhonderd, komen ze vast.
Voor de liefhebbers:
Ingrediënten voor 4 personen:
- olijfolie
- 4 kippendijtjes
- 1 blikje tomatenpuree (zo’n hoge)
- 1 blik/pot kikkererwtjes
- 250g gedroogde abrikozen
- 2 teentjes knoflook
- komijnzaad of poeder
- koriander
- 1 pak couscous
Koken:
Snij de knoflook in kleine stukjes, of gebruik een knoflookpers. Vermaal het komijnzaad (mits je niet hebt gekozen voor poeder) en snij de gedroogde abrikozen in tweeën. Verwarm een diepe braadpan met olijfolie en doe de knoflook in de pan. Voeg de tomatenpuree toe en bak deze op hoog vuur even aan. Zo krijgt de puree en iets pittigere, karakteristieke smaak.
Vrij snel daarna doe je de kip in de pan en voeg je de komijn toe (twee puntjes van een theelepel). Braad de kip licht aan en voeg dan drie grote glazen water toe, samen met de kikkererwten en de gedroogde abrikozen. Dit geheel laat je ongeveer 40 minuten op een laag vuur pruttelen.
In de tussentijd heb je tijd om koriander fijn te snijden. Deze voeg je na een half uurtje toe aan het pruttelende geheel. Nu bereid je ook de couscous (bereidingswijze staat op het pak). Voor de presentatie gebruik je bij voorkeur een grote schaal, leg je de couscous in een berg in het midden en de kippendijtjes en de saus er omheen. Voor het mooie leg je dan nog een takje koriander bovenop de berg couscous en dan is ‘ie klaar om op tafel te zetten. Eet smakelijk!!!
N.B.: Als de saus niet dik genoeg wordt, zet het vuur dan even wat hoger zodat de saus sneller inkookt. Je kunt er ook voor kiezen om een klein beetje bloem toe te voegen. Deze bindt de saus dan enigszins.
Categorised in koken
Tags: koken, chef, huis, verhuizen, kip, stoofschotel, recept, keuken, genieten, tuin, provence
Richard Starkey - Ringo Starr is zijn artiestennaam - ontmoette de andere Beatles (die toen nog Pete Best als drummer hadden) in Hamburg. Hijzelf was toen nog de drummer van de band Rory Storm and the Hurricanes. Op 18 augustus 1962 speelde hij voor het eerst als officieel lid van The Beatles.
Op 11 februari 1965 trouwde Ringo met zijn vriendin Maureen Cox. Op 13 september 1965 werd hun zoon Zak geboren. Op 19 augustus 1967 volgde Jason en op 11 november 1970 werd Lee geboren. Ringo en Maureen gingen officieel uit elkaar in 1975.
Al voordat The Beatles uit elkaar gingen had Ringo twee soloalbums gemaakt: Sentimental Journey en Beaucoups of Blues. In die periode speelde hij ook mee op een plaat van George Harrison en een van John Lennon en Yoko Ono. Naast de films met de Beatles speelde hij in drie films: Candy, Caveman en The Magic Christian.
In de jaren die volgden bracht Ringo een aantal soloalbums en singles uit (zijn grootste hits waren It Don’t Come Easy, Photograph en You’re Sixteen) en speelde hij nog regelmatig met de andere drie ex-Beatles (maar nooit met zijn vieren).
In 1980 ontmoette Ringo tijdens de opnamen van de film Caveman ex-Bond-girl Barbara Bach. Een zwaar auto-ongeluk (waar Ringo en Barbara levend uit kwamen) en de dood van John Lennon maakten het een zwaar jaar. In 1981 trouwden Ringo en Barbara.
In de zomer van 1992 ging Ringo op tournee met zijn All Starr Band, waarin zijn zoon Zak de tweede drummer was.
1994 was een zwaar jaar voor Ringo. In dat jaar overleden zijn goede vriend Harry Nilsson, zijn stiefvader Harry Graves en zijn ex-vrouw Maureen, waarmee hij nog goed contact had (hij was bij haar toen ze stierf).
In 1995 besloten de overgebleven drie Beatles samen met John Lennon’s weduwe Yoko Ono dat de tijd rijp was om twee nieuwe Beatles-singles uit te brengen. Free As A Bird en Real Love (oude nummers van John Lennon) werden met moderne technieken in een nieuw jasje gestoken en de Beatles beheersten opnieuw wereldwijd de hitlijsten.
Ringo en Barbara zijn in Monte Carlo gaan wonen en nog elk jaar tourt Ringo door de Verenigde Staten met zijn band.
Bron: Wikipedia
Categorised in Muziek
Tags: drummer, Muziek, popmuziek, ringo starr, rock 'n roll, the beatles, verjaardag
Bill Haley werd als kind thuis omringd met muziek: zijn vader speelde banjo en zijn moeder speelde piano. In 1938 begon hij met optredentjes geven. Toen zong hij en speelde daar gitaar bij.
Op 22-jarige leeftijd trouwde hij met Dorothy Crowe. Op 12 april 1954 nam Bill Haley met zijn band The Comets in New York het nummer Rock around the clock op. Dit was het begin van de hele rock ‘n’ roll-geschiedenis. Mede door de (dans)film Rock around the Clock uit 1956, waarin Haley’s nummer was opgenomen, verspreidde de rock ‘n’ roll zich snel over de wereld.
De optredens van Bill Haley en zijn band in de jaren 1954 tot 1958 in Europa werden als sensationeel ervaren en leidden soms zelfs tot gewelddadigheden.
Bill Haley was in de jaren ‘70 verslaafd aan alcohol. Hij overleed in 1981 aan een hersentumor.
Bron: Wikipedia
Categorised in Muziek
Tags: bill haley, Muziek, rock 'n roll, verjaardag
Vandaag heb ik ‘Ray’ weer eens gekeken. De film over Ray Charles Robinson’s leven. Ik heb zitten genieten en ben daarna gelijk weer achter mijn eigen piano gedoken met een shitload aan inspiratie. Of er nu veel productiefs uit is gekomen zal ik morgen pas achter komen. Ik heb vooral veel tunes, licks, themaatjes, riedels en loopjes uitgeprobeerd. Met het nodige succes wel, maar wat er uiteindelijk van blijft hangen weet ik niet. Ik schrijf niks op, zie je. Ik maak dingen in de hoop dat ze goed genoeg zijn om mijn zeer kritische korte termijngeheugen te overleven.
‘Ray’ is geweldig. Ray zelf trouwens ook. Naast dat de man heel veel heeft betekent voor de Rythm & Blues, Jazz en popmuziek in het algemeen, was hij op het laatste ook nog eens niet zo’n saaie suflul als al die andere muzikanten die muziekhistorie hebben geschreven. Figuren die zo ver gaan in het perfectioneren van popmuziek (en wat daar omheen hangt) dat de muziek alleen goed luisterbaar is, maar geen bezieling meer uitdraagt. Dat kan ook niet als meneer of mevrouw muzikant voor elk pietepeuterig nootje of akkoordje een bestaansrecht of verantwoording probeert te zoeken. Ray straalde aan alle kanten uit dat hij het heerlijk vond om gewoon even achter zijn toetsen te gaan zitten, ook al deed hij het voor z’n brood.
En laten we eerlijk zijn, het is toch ook gewoon supertof en even lekker te rammen op je toetsen? En als het saai wordt, flikker je een pot verf over je piano, schrijf je je naam met wijsvinger in de verf en ga je door met spelen. Dat is kunst. Jaren later komt er dan iemand voorbij die ook van pianospelen houdt en een berichtje schrijft over toetsen met een foto van jouw piano.
Ode aan Herman:
“Je toetsen zijn blauw, ik denk dat het de blues is”
Categorised in Muziek
Tags: amsterdam, blues, brood, fender rhodes, film, foto, herman brood, jazz, kunst, Muziek, piano, popmuziek, ray charles, rock 'n roll, rythm & blues, toetsen, verf
